Deze chocolade begint niet bij cacao, maar bij de zwarte kastanje. Door kastanjes langzaam te fermenteren, drogen en roosteren ontstaat een diepe, pure smaak die doet denken aan chocolade — bitter, warm en gelaagd. Een proces dat tijd vraagt en laat zien hoe vergeten grondstoffen nieuwe betekenis kunnen krijgen.

De duindoornbes komt van Nederlandse kustgebieden, waar hij groeit in weer en wind. Fel van kleur en uitgesproken zuur van smaak brengt hij frisheid en spanning in het gerecht, een tegenwicht voor de donkere tonen van de kastanjechocolade.

De magnolia, gebruikt in bloem en blad, geeft een subtiel aromatisch accent: licht bloemig, bijna citrusachtig, en draagt een herinnering aan lente en groen mee op het bord. Waar deze planten vaak onopgemerkt blijven, gebruiken wij hun karakter juist om het dessert een verfijnde geur en textuur te geven.

Jeneverbes groeit in het wild op de Veluwe. Klein, krachtig en kruidig, verbindt hij alles samen met zijn harsige diepte en lichte bitterheid.

‘Een landschap op het bord: bos, kust en aarde, gevangen in een gerecht dat speelt met herinnering, herkomst en hergebruik.’